Η ήττα την περασμένη Πέμπτη με 1-0 στο Stayen άφησε πίκρα όχι όμως φόβο στην ΟΜΟΝΟΙΑ.
Η Βασίλισσα έδειξε στο Βέλγιο ότι μπορεί να κοιτάξει τη Sint-Truiden στα μάτια, να παίξει το δικό της παιχνίδι και να δημιουργήσει τις ευκαιρίες για να πάρει αποτέλεσμα. Το μόνο που της έλειψε στο Βέλγιο ήταν το γκολ.
Τώρα επιστρέφει στο ΓΣΠ με ένα γκολ να ανατρέψει. Και αυτό το σενάριο δεν της είναι άγνωστο.
Μόλις πέρσι, στα playoffs του Conference League, η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε φύγει από την Αυστρία με ήττα 2-1 από τη Wolfsberger. Είχε μάλιστα προηγηθεί στο παιχνίδι, είχε τις στιγμές της, όμως στο τέλος επέστρεψε στην Κύπρο με μειονέκτημα ενός γκολ.
Στη ρεβάνς, όμως, το σκηνικό άλλαξε. Η ΟΜΟΝΟΙΑ κέρδισε 1-0 στο ΓΣΠ, έστειλε το ζευγάρι στην παράταση και τελικά πήρε την πρόκριση στη διαδικασία των πέναλτι. Δεν σημαίνει ότι επειδή συνέβη τότε, θα συμβεί ξανά. Καμία ευρωπαϊκή βραδιά δεν αντιγράφεται.
Αλλά υπάρχουν εμπειρίες που μένουν μέσα σε μια ομάδα. Υπάρχει η γνώση ότι ένα γκολ διαφορά γυρίζει. Υπάρχει η μνήμη ενός ΓΣΠ που μπορεί να σπρώξει την ομάδα όταν το παιχνίδι δυσκολεύει. Και υπάρχει η πίστη ότι, όταν μια ομάδα έχει ήδη περάσει από τέτοιες καταστάσεις, μπαίνει διαφορετικά στη ρεβάνς.
Αυτό χρειάζεται τώρα η ΟΜΟΝΟΙΑ. Χρειάζεται με πίστη και αυτοπεποίθηση να χτίσει το παιχνίδι της όπως έκανε για μεγάλο διάστημα στο Stayen. Να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα, να πιέσει με μυαλό και να κρατήσει την ισορροπία της.
Το γκολ πρέπει να έρθει. Αλλά πρέπει να έρθει μέσα από το παιχνίδι της και όχι μέσα από την αγωνία.
Η περσινή ανατροπή με τη Wolfsberger δεν είναι συνταγή. Είναι υπενθύμιση. Υπενθύμιση ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει βρεθεί ξανά ένα γκολ πίσω σε ευρωπαϊκό ζευγάρι και βρήκε τον τρόπο. Ότι το ΓΣΠ έχει ζήσει ήδη τέτοιες βραδιές. Και ότι όταν ομάδα και κόσμος λειτουργούν μαζί, η πίεση μπορεί να αλλάξει πλευρά πολύ γρήγορα.
Η Sint-Truiden έρχεται στη Λευκωσία με προβάδισμα. Η ΟΜΟΝΟΙΑ όμως έρχεται στη ρεβάνς με κάτι που δεν γράφεται στον πίνακα. Την εικόνα του πρώτου αγώνα, την πίστη ότι μπορεί και τη μνήμη μιας περσινής ανατροπής που δείχνει πως ο δρόμος υπάρχει.
Με οδηγό τη Wolfsberger, λοιπόν. Όχι για να ζήσει ξανά το ίδιο έργο, αλλά για να θυμηθεί ότι στο ΓΣΠ οι ανατροπές δεν είναι ξένες.