Η επιστροφή της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στις επίσημες υποχρεώσεις βρίσκει τον Χένινγκ Μπεργκ μπροστά σε ένα σκηνικό σαφώς πιο ευνοϊκό από εκείνο που είχε να διαχειριστεί πριν από τη διακοπή, αφού το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ είναι ξανά διαθέσιμο, οι διεθνείς έχουν επιστρέψει, οι επιλογές έχουν αυξηθεί και μαζί τους έχει αυξηθεί και ο ανταγωνισμός για μια θέση στην ενδεκάδα.
Πρόκειται, ασφαλώς, για έναν από εκείνους τους πονοκεφάλους που κάθε προπονητής προτιμά να έχει. Όχι επειδή οι αποφάσεις γίνονται πιο εύκολες, αλλά επειδή πλέον υπάρχει η πολυτέλεια της επιλογής. Και για μια ομάδα που μπαίνει σε ένα διάστημα γεμάτο συνεχόμενες υποχρεώσεις σε Κύπρο και Ευρώπη, αυτή η δυνατότητα αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια απλή συζήτηση για το ποιοι έντεκα θα ξεκινήσουν σήμερα.
O Μπεργκ δεν καλείται απλώς να επιλέξει την καλύτερη δυνατή ενδεκάδα απέναντι στην Καρμιώτισσα. Καλείται να διαχειριστεί ένα σύνολο ανθρώπων, αγωνιστικών φορτίων, διαφορετικών βαθμών ετοιμότητας και ενός προγράμματος που από εδώ και πέρα θα απαιτήσει πολύ περισσότερα από τους ίδιους έντεκα.
Οι διεθνείς επέστρεψαν έχοντας άλλοι περισσότερα και άλλοι λιγότερα λεπτά στα πόδια τους. Κάποιοι από τους ποδοσφαιριστές που έμειναν πίσω πήραν ουσιαστική αποφόρτιση. Άλλοι δούλεψαν περισσότερο στο προπονητικό κέντρο και είχαν τη δυνατότητα να βελτιώσουν φυσική κατάσταση, συνεργασίες και τακτικές λεπτομέρειες. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται η πραγματική πρόκληση για τον Νορβηγό.
Να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο σήμερα και στο αύριο. Να πάρει το αποτέλεσμα που χρειάζεται η ΟΜΟΝΟΙΑ απέναντι στην Καρμιώτισσα, χωρίς ταυτόχρονα να επιβαρύνει περισσότερο απ’ όσο πρέπει παίκτες που θα χρειαστεί σε λίγες ημέρες ξανά στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό είναι που κάνει τη διαχείριση τόσο σημαντική.
Η σεζόν δεν είναι πλέον στο σημείο όπου μια ομάδα μπορεί να παίζει με την ίδια ενδεκάδα από αγώνα σε αγώνα και να περιμένει ότι η ένταση θα παραμείνει αμετάβλητη. Το αντίθετο. Όσο πυκνώνει το πρόγραμμα, τόσο περισσότερο η διαχείριση μετατρέπεται σε αγωνιστικό παράγοντα.
Ευτυχώς για την ΟΜΟΝΟΙΑ, ο Μπεργκ έχει πλέον περισσότερους τρόπους να μοιράσει αυτό το βάρος. Στη μεσαία γραμμή υπάρχουν ποδοσφαιριστές με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Στα άκρα υπάρχουν λύσεις που μπορούν να αλλάξουν ρυθμό και ένταση. Στην επίθεση υπάρχει ανταγωνισμός. Στην άμυνα υπάρχει δυνατότητα εναλλαγών χωρίς να χάνεται απαραίτητα η συνοχή. Αυτό είναι το πραγματικό πλεονέκτημα ενός γεμάτου ρόστερ. Όχι απλώς το ότι υπάρχουν πολλοί παίκτες. Αλλά το ότι υπάρχουν διαφορετικές απαντήσεις για διαφορετικές ανάγκες.
Και αυτό ακριβώς θα χρειαστεί η ΟΜΟΝΟΙΑ μέσα στον Οκτώβριο. Το πρόγραμμα που ακολουθεί απαιτεί συνεχείς αλλαγές ταχύτητας. Άλλο παιχνίδι η Καρμιώτισσα. Άλλο η Τσέλιε. Άλλο η Μπενφίκα. Άλλο ένα ντέρμπι πρωταθλήματος.
Διαφορετικοί αντίπαλοι, διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετικές εντάσεις και ελάχιστος χρόνος ανάμεσα στις αναμετρήσεις. Σε τέτοιες περιόδους, η έννοια της «βασικής ενδεκάδας» αρχίζει σταδιακά να χάνει μέρος της σημασίας της. Πιο σημαντικό γίνεται το να υπάρχει ένας βασικός κορμός αρχών και λειτουργιών, μέσα στον οποίο μπορούν να αλλάζουν πρόσωπα χωρίς να αλλάζει η εικόνα της ομάδας.
Αυτό είναι ίσως και το επόμενο βήμα που θέλει να δει ο Μπεργκ. Να μπορεί να βάζει διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, αλλά η ΟΜΟΝΟΙΑ να παραμένει αναγνωρίσιμη.
Το rotation από μόνο του δεν είναι λύση. Η σωστή διαχείριση είναι. Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο. Rotation σημαίνει απλώς αλλαγές. Διαχείριση σημαίνει να ξέρεις πότε, πόσο και γιατί αλλάζεις. Να προστατεύεις χωρίς να αποδυναμώνεις. Να δίνεις ευκαιρίες χωρίς να διαταράσσεις. Να κρατάς όλους ενεργούς χωρίς να χάνεις τη συνοχή σου.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται τώρα ο «ευχάριστος πονοκέφαλος» του Μπεργκ. Γιατί μπορεί σήμερα να υπάρχουν περισσότεροι παίκτες που αξίζουν να ξεκινήσουν από όσες θέσεις υπάρχουν στην ενδεκάδα, όμως σε λίγες ημέρες η ΟΜΟΝΟΙΑ θα χρειαστεί σχεδόν όλους. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο θετικά στοιχεία της σημερινής κατάστασης.
Ο προπονητής δεν ψάχνει απεγνωσμένα λύσεις. Έχει λύσεις. Τώρα πρέπει να τις χρησιμοποιήσει σωστά. Και σε μια περίοδο όπου οι απαιτήσεις θα αυξάνονται συνεχώς, η σωστή διαχείριση μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την ποιότητα των ίδιων των ποδοσφαιριστών.
Ο Μπεργκ, λοιπόν, έχει τον πονοκέφαλο που ήθελε. Το στοίχημα είναι τώρα να τον μετατρέψει σε πλεονέκτημα.