Πριν καλά-καλά πατήσει χορτάρι, ο Ντιονί είχε ήδη περάσει από… εξετάσεις. Όχι από τον προπονητή του, ούτε από το τεχνικό επιτελείο. Από τους γνωστούς «αναλυτές» και «scouters» της κερκίδας, που είχαν έτοιμη άποψη πριν ακόμη δουν τον ποδοσφαιριστή να παίρνει πραγματικά λεπτά στα πόδια του.
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι συγκρίσεις.
Η πιο εύκολη, ίσως και η πιο άδικη, ήταν με τον Μαέ, έναν από τους καλύτερους επιθετικούς που πέρασαν ποτέ από τα κυπριακά γήπεδα. Μόνο που τέτοιες συγκρίσεις συνήθως δεν βοηθούν κανέναν. Ούτε τον παίκτη που έρχεται, ούτε την ομάδα, ούτε τον ίδιο τον κόσμο που περιμένει να δει πράγματα που ίσως δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά χαρακτηριστικά του νέου αποκτήματος.
Ο Ντιονί δεν ήρθε για να γίνει Μαέ. Ήρθε για να γίνει ο εαυτός του και να προσφέρει αυτά που μπορεί.
Χθες, απέναντι στη Lincoln, έδωσε μια πρώτη σοβαρή απάντηση. Ένα γκολ με δύναμη, αποφασιστικότητα και καθαρό τελείωμα. Ένα γκολ που τελικά αποδείχθηκε και το γκολ της πρόκρισης. Δεν σημαίνει φυσικά ότι από ένα παιχνίδι πρέπει τώρα να περάσουμε στο άλλο άκρο και να αρχίσουμε τις αποθεώσεις.
Η ουσία βρίσκεται κάπου στη μέση. Ένας καινούργιος ποδοσφαιριστής χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται προπονήσεις, παιχνίδια, φυσική κατάσταση, αυτοματισμούς και κυρίως εμπιστοσύνη. Δεν είναι όλοι έτοιμοι από την πρώτη εβδομάδα και δεν προσαρμόζονται όλοι με τον ίδιο ρυθμό.
Μπορεί στο τέλος ο Ντιονί να βγει εξαιρετική μεταγραφή. Μπορεί να βγει απλώς μια καλή λύση. Μπορεί και να μην βγει καθόλου. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Αλλά η κρίση πρέπει να έρχεται αφού προηγηθεί το δείγμα. Όχι πριν.
Το ίδιο ισχύει και για κάθε νέο ποδοσφαιριστή που έρχεται στην ΟΜΟΝΟΙΑ. Το να έχεις απαιτήσεις είναι απόλυτα λογικό. Το να μηδενίζεις όμως κάποιον πριν καν προλάβει να δείξει ποιος είναι μέσα στο γήπεδο, δεν προσφέρει τίποτα.
Ο «El Toro Loco» άνοιξε λογαριασμό σε μια σημαντική βραδιά. Τώρα ας του δώσουμε τον χρόνο να δείξει αν αυτή ήταν απλώς η αρχή.