Είναι γεγονός ότι η εικόνα του Τζέιντεν Μόντνορ στα πρώτα παιχνίδια με τη φανέλα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ δεν είναι ακόμη αυτή που περίμενε ο κόσμος. Ούτε, προφανώς, αυτή που προσδοκούμε να δούμε στη συνέχεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα.
Μιλάμε για έναν 23χρονο ποδοσφαιριστή, που για πρώτη φορά στην καριέρα του βρίσκεται σε μια ομάδα με την πίεση, τις απαιτήσεις και τους στόχους της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Άλλο να αγωνίζεσαι σε ένα περιβάλλον όπου μπορείς να εξελιχθείς πιο ήρεμα και άλλο να φοράς μια φανέλα όπου κάθε εμφάνιση αναλύεται, κάθε λάθος σχολιάζεται και κάθε αγώνας συνοδεύεται από την απαίτηση για νίκη.
Ο Μόντνορ ακόμη ψάχνει τα πατήματά του μέσα σε αυτές τις καινούργιες συνθήκες. Παρόλα αυτά, ακόμη και στα πρώτα παιχνίδια του υπήρξαν στιγμές που έδειξαν τι μπορεί να προσφέρει. Κάποιες εκρήξεις, κάποιες ενέργειες στο ένας εναντίον ενός, η ταχύτητα και η διάθεση να επιτεθεί στον χώρο. Μικρές ακόμη εικόνες, αλλά αρκετές για να θυμίσουν τον παίκτη που είδαμε τα προηγούμενα χρόνια με τη φανέλα του Άρη.
Η ποιότητά του δεν εξαφανίστηκε μέσα σε ένα καλοκαίρι. Αυτό που χρειάζεται είναι να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να καταλάβει καλύτερα τι ζητά από αυτόν ο Χένινγκ Μπεργκ. Και αυτά δεν γίνονται μέσα σε τρία παιχνίδια.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που συζητείται αρκετά γύρω από τον Μόντνορ. Πολλοί του καταλογίζουν μια πιο «νωχελική» εικόνα μέσα στο γήπεδο, σαν να μην έχει πάντα την ένταση που θα περίμενε κανείς. Εδώ ίσως χρειάζεται να ξεχωρίσουμε το στυλ από τη διάθεση.
Σε πρόσφατο γύρισμα για το επίσημο κανάλι της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, ο Μίχλαλι Μαγιαμπέλα, ένας άνθρωπος που γνωρίζει πολύ καλά τον Μόντνορ από την κοινή τους παρουσία στον Άρη, κλήθηκε να τον περιγράψει με μία λέξη. Η λέξη που επέλεξε ήταν: «nonchalant». Στα ελληνικά θα μπορούσαμε να το αποδώσουμε ως χαλαρός, ατάραχος, ανεπιτήδευτος, ένας άνθρωπος που δεν δείχνει εύκολα ένταση ή άγχος και πολλές φορές μοιάζει να αντιμετωπίζει τα πράγματα με μεγαλύτερη ηρεμία απ’ ό,τι οι υπόλοιποι. Αυτό φαίνεται να είναι απλώς μέρος του χαρακτήρα και του τρόπου με τον οποίο εκφράζεται και μέσα στο γήπεδο. Και κάποιες φορές αυτή η ηρεμία μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί ως αδιαφορία ή έλλειψη διάθεσης.
Δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν πρέπει να απαιτούμε περισσότερα. Ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους ότι πρέπει να ανεβάσει την απόδοσή του και να δείξει πολύ περισσότερα. Αλλά άλλο η απαίτηση και άλλο η μουρμούρα μετά από τρία παιχνίδια. Ο Μόντνορ έχει ήδη δείξει στο κυπριακό πρωτάθλημα τι μπορεί να κάνει. Το ζητούμενο τώρα είναι να καταφέρει να μεταφέρει αυτή την ποιότητα σε ένα περιβάλλον με πολύ μεγαλύτερη πίεση και διαφορετικές απαιτήσεις.
Και στην άκρη του πάγκου υπάρχει ένας προπονητής που έχει αποδείξει ότι ξέρει να δουλεύει με ποδοσφαιριστές, να τους δίνει ρόλο και να τους βοηθά να εξελιχθούν και να καλουπωθούν στα θέλω του.
Οπότε, για την ώρα, ίσως χρειάζεται λίγο λιγότερη βιασύνη. Ας αφήσουμε τον Μόντνορ να προσαρμοστεί, να δουλέψει, να βρει τον εαυτό του και να κουμπώσει στη νέα ΟΜΟΝΟΙΑ. Ο χρόνος θα δείξει αν θα καταφέρει να γίνει ο παίκτης που όλοι είδαμε και θαυμάσαμε τα προηγούμενα χρόνια.