Η ισοπαλία απέναντι στην Ομόνοια Αραδίππου άφησε αναμφίβολα απογοήτευση, γιατί η ΟΜΟΝΟΙΑ μπήκε στο νέο πρωτάθλημα με απώλεια δύο βαθμών μέσα στο ΓΣΠ και σε ένα παιχνίδι όπου περίμενε κανείς περισσότερη δημιουργία, ένταση και επιθετική καθαρότητα. Αν όμως υπάρχει κάτι που μπορεί να προσφέρει μια διαφορετική, πιο αισιόδοξη ανάγνωση της πρεμιέρας, αυτό είναι το πρόσφατο παρελθόν του Χένινγκ Μπεργκ στον πράσινο πάγκο.
Και το deja vu είναι αρκετά έντονο. Στις δύο προηγούμενες σεζόν κατά τις οποίες ο Νορβηγός οδήγησε την ΟΜΟΝΟΙΑ στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, η ομάδα δεν ξεκίνησε ιδανικά. Αντίθετα, και στις δύο περιπτώσεις η πρεμιέρα συνοδεύτηκε από βαθμολογική απώλεια και, το ακόμη πιο ενδιαφέρον, από εκτεταμένο rotation.
Τη σεζόν 2020-21, η ΟΜΟΝΟΙΑ άρχισε την πορεία της στο πρωτάθλημα με ισοπαλία 2-2 απέναντι στην Πάφο, σε ένα παιχνίδι όπου ο Μπεργκ έριξε στο γήπεδο αρκετούς νεαρούς ποδοσφαιριστές, επιλέγοντας να εμπιστευτεί φρέσκα πρόσωπα και να μοιράσει τον χρόνο συμμετοχής σε μια περίοδο με αυξημένες απαιτήσεις. Εκείνη η βραδιά δεν έφερε το αποτέλεσμα που ήθελε η ομάδα, όμως αρκετοί από εκείνους τους νεαρούς εξελίχθηκαν τα επόμενα χρόνια σε σημαντικές μονάδες και η σεζόν έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: με την ΟΜΟΝΟΙΑ πρωταθλήτρια.
Κάτι αντίστοιχο συνέβη και την περσινή σεζόν. Μετά το ιδιαίτερα απαιτητικό παιχνίδι απέναντι στη Wolfsberger για τα playoffs του Conference League και την παράταση που είχε προηγηθεί, ο Μπεργκ επέλεξε ξανά να προστατεύσει βασικούς ποδοσφαιριστές, να φρεσκάρει την ενδεκάδα και να παρουσιάσει αρκετά νέα πρόσωπα στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος. Το αποτέλεσμα ήταν η ήττα με 2-1 από τον Εθνικό στο Δασάκι, μια αρχή που ασφαλώς δεν ενθουσίασε κανέναν.
Η συνέχεια, όμως, είναι γνωστή. Η ΟΜΟΝΟΙΑ βρήκε ρυθμό, απέκτησε σταθερότητα, δημιούργησε αγωνιστική ταυτότητα και στο τέλος πανηγύρισε ξανά το πρωτάθλημα.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ενδιαφέρουσα σύνδεση με το σήμερα. Ο Μπεργκ επέλεξε και αυτή τη φορά να προχωρήσει σε βαθύ rotation μετά την ευρωπαϊκή πρόκριση απέναντι στη Sint-Truiden. Εννέα αλλαγές, νέα πρόσωπα, ντεμπούτα και ένα σχήμα που φυσιολογικά δεν είχε την ίδια χημεία και τους ίδιους αυτοματισμούς με εκείνο που είχε αγωνιστεί λίγες ημέρες νωρίτερα στην Ευρώπη.
Το αποτέλεσμα ήταν ξανά βαθμολογική απώλεια στην πρεμιέρα. Μόνο που αν κάτι μας έχει μάθει η πορεία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ με τον Μπεργκ, είναι ότι η πρώτη αγωνιστική λέει πολύ λιγότερα από όσα συχνά νομίζουμε τη στιγμή που ολοκληρώνεται.
Ένα πρωτάθλημα δεν κρίνεται τον Αύγουστο, ούτε μια ομάδα αποκτά ή χάνει τη δυναμική της από ένα μόνο παιχνίδι. Εκείνο που έχει πραγματική σημασία είναι τι ακολουθεί. Αν η ΟΜΟΝΟΙΑ θα βρει γρήγορα ρυθμό, αν θα αποκτήσει καλύτερες συνεργασίες, αν οι νέοι παίκτες θα ενσωματωθούν ομαλά και αν η ομάδα θα μπορέσει να διαχειριστεί με συνέπεια τις παράλληλες υποχρεώσεις σε Κύπρο και Ευρώπη.
Από τη δική μας οπτική, οι δύο χαμένοι βαθμοί της πρεμιέρας έχουν σαφώς σημασία, γιατί κάθε απώλεια μπορεί να κοστίσει σε έναν μαραθώνιο. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να αποκτήσουν μεγαλύτερη διάσταση από αυτή που πραγματικά έχουν. Το πρόσφατο παρελθόν δείχνει ότι οι ομάδες του Μπεργκ δεν χρειάζονται απαραίτητα ιδανικό ξεκίνημα για να φτάσουν εκεί που θέλουν. Χρειάζονται χρόνο, συνέπεια, σωστή διαχείριση και εκείνη τη σταθερότητα που ο Νορβηγός έχει αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει μέσα σε βάθος σεζόν.
Το «γούρι» της πρεμιέρας, λοιπόν, συνεχίζεται. Το 2020-21 άρχισε με 2-2 και έκλεισε με πρωτάθλημα. Πέρσι ξεκίνησε με ήττα 2-1 και τελείωσε ξανά με την κούπα. Φέτος η αρχή γράφει 0-0.
Και αν η ΟΜΟΝΟΙΑ βρει τα πατήματά της, αποκτήσει ρυθμό και ακολουθήσει ξανά τη διαδρομή που γνωρίζει καλά ο «τρελός Νορβηγός», τότε κανείς δεν θα θυμάται στο τέλος της σεζόν τους δύο βαθμούς που χάθηκαν στην πρώτη αγωνιστική. Ίσως, μάλιστα, να μιλάμε τότε για το τρίτο ίδιο… γούρι.