Όχι επειδή κέρδισε απλώς τη Θέλτα. Αλλά επειδή ο τρόπος με τον οποίο το έκανε θύμισε όλα εκείνα τα στοιχεία που ο κόσμος της θέλει να βλέπει όταν η ομάδα μπαίνει σε ένα μεγάλο παιχνίδι: πειθαρχία, ένταση, καθαρό μυαλό, αυτοπεποίθηση και απόλυτη προσήλωση στο πλάνο.
Η χθεσινή ΟΜΟΝΟΙΑ δεν χρειάστηκε να κάνει κάτι υπερβολικό. Δεν χρειάστηκε να κυριαρχήσει στην κατοχή, ούτε να μετατρέψει το παιχνίδι σε ένα ανεξέλεγκτο μπρος-πίσω απέναντι σε μια ομάδα της La Liga.
Χρειάστηκε να είναι σωστή. Και ήταν.
Αμυντικά συμπαγής, με μικρές αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, αποφασιστική στις μονομαχίες και με ποδοσφαιριστές που ήξεραν ακριβώς ποια ήταν η αποστολή τους σε κάθε φάση του αγώνα.
Ο Ντουβέρν κέρδιζε τις προσωπικές του μάχες. Ο Σάτκα έπαιζε με ψυχραιμία, ακρίβεια και καθαρή σκέψη, βάζοντας μάλιστα το σώμα του εκεί όπου χρειαζόταν στη φάση που έσωσε πάνω στη γραμμή. Ο Κουλιμπαλί έδινε δύναμη και ασφάλεια. Ο Μάριτς και ο Ανδρέου έτρεχαν, έκλειναν χώρους και δεν άφηναν τη Θέλτα να βρει εύκολα κάθετες διαδρομές.
Και όταν υπήρχε η δυνατότητα να χτυπήσει, η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν κρυβόταν. Εβάντρο, Ντουβέρν, Τάνκοβιτς, Μοντνόρ, Ντιονί προσπάθησαν να δώσουν έξοδο, να κουβαλήσουν την μπάλα και να αναγκάσουν τους Ισπανούς να σκέφτονται και την άμυνα.
Αυτό είναι που κάνει τη χθεσινή εμφάνιση τόσο σημαντική. Δεν ήταν αποτέλεσμα μιας τυχαίας στιγμής. Η στιγμή του Μπάλκοβετς ήταν η επιβράβευση όλων όσων είχαν προηγηθεί. Μιας ομάδας που άντεξε όταν έπρεπε να αντέξει, επιτέθηκε όταν βρήκε χώρο και, κυρίως, δεν έχασε ποτέ τη συγκέντρωσή της. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο στοιχείο της βραδιάς.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν έπαιξε σαν ομάδα που φοβόταν τη Θέλτα. Έπαιξε σαν ομάδα που σεβόταν τον αντίπαλο, αλλά πίστευε στον εαυτό της. Αυτή είναι η ΟΜΟΝΟΙΑ που θέλει να βλέπει ο κόσμος της.
Μια ομάδα που μπορεί να υποφέρει χωρίς να καταρρέει. Να αμύνεται χωρίς να φοβάται. Να περιμένει χωρίς να παραιτείται από τη νίκη. Και όταν έρθει η στιγμή, να χτυπά. Η χθεσινή βραδιά δεν ήταν μόνο τρεις βαθμοί. Ήταν μια υπενθύμιση ταυτότητας.
Αυτή είναι η ΟΜΟΝΟΙΑ.