Δεν χρειάζεται πάντα να βάλεις το όνομά σου στον πίνακα των σκόρερ για να είσαι από τους παίκτες που καθορίζουν ένα παιχνίδι. Στην τεσσάρα απέναντι στην Κρασάβα, ο Εβάντρο δεν βρήκε δίχτυα. Κι όμως, η παρουσία του ήταν παντού.
Στο πρώτο γκολ της ΟΜΟΝΟΙΑΣ συμμετείχε στη δουλεμένη κομπίνα από κόρνερ, πριν η φάση περάσει από Μπράουερς και Ανδρέου και καταλήξει στον Κουλιμπαλί για το 1-0. Στο δεύτερο γκολ ήταν και πάλι μέσα στη φάση, παίρνοντας την μπάλα από τον Ακιντόλα και συνεχίζοντας την ανάπτυξη πριν ο Τανάσε ολοκληρώσει τη φάση για το 2-1. Στο 3-1 ήταν εκείνος που εκτέλεσε το κόρνερ από το οποίο ο Ντουβέρν σκόραρε με κεφαλιά. Και στο τέταρτο γκολ έβαλε την τελική πινελιά στη δημιουργία, με τη σέντρα ακριβείας προς τον Τάνκοβιτς για το τελικό 4-1.
Αν κάποιος κοιτάξει μόνο τους σκόρερ, ίσως να μην προσέξει αμέσως την επιρροή του. Αν όμως κοιτάξει πώς δημιουργήθηκαν τα γκολ, τότε η εικόνα αλλάζει.
Ο Εβάντρο ήταν ένας από τους βασικούς συνδετικούς κρίκους της επιθετικής λειτουργίας. Βοήθησε στην κυκλοφορία, πήρε πρωτοβουλίες, είχε παρουσία στις στατικές φάσεις και, κυρίως, έδωσε ποιότητα στην τελευταία πάσα. Και αυτό είναι κάτι που η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει ανάγκη. Γιατί σε μια ομάδα που θέλει να έχει πολλές πηγές δημιουργίας, δεν μπορεί το παιχνίδι να εξαρτάται μόνο από εκείνον που σκοράρει. Χρειάζονται ποδοσφαιριστές που να διαβάζουν τη φάση, να δίνουν συνέχεια στην επίθεση και να βρίσκουν τον σωστό χώρο ή την κατάλληλη πάσα την κατάλληλη στιγμή.
Ο Εβάντρο το έκανε αρκετές φορές απέναντι στην Κρασάβα. Και το σημαντικότερο είναι ότι η επιρροή του δεν περιορίστηκε σε μία μόνο ενέργεια. Ήταν μέσα στο παιχνίδι. Ήταν μέσα στη δημιουργία. Ήταν μέσα στα γκολ.
Αυτό το είδος εμφάνισης ίσως δεν τραβά πάντα τα μεγαλύτερα πρωτοσέλιδα, όμως είναι εξαιρετικά πολύτιμο για μια ομάδα που θέλει να χτίσει σταθερότητα και πολλαπλές επιθετικές λύσεις. Η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει ανάγκη από γκολ. Εχει όμως εξίσου ανάγκη και από παίκτες που θα τα δημιουργούν. Και απέναντι στην Κρασάβα, ο Εβάντρο μπορεί να μην σκόραρε, αλλά η σφραγίδα του υπήρχε σχεδόν παντού.