Η ΟΜΟΝΟΙΑ έφτασε μια ανάσα από μια τεράστια πρόκριση στο Αλμάτι. Πάλεψε για 120 λεπτά, άντεξε σε ασφυκτική πίεση, βρήκε ξανά έναν συγκλονιστικό Φαμπιάνο και έστειλε τη μάχη μέχρι τη διαδικασία των πέναλτι. Παρ’ όλα αυτά, η μεγάλη προσπάθεια επισκιάστηκε από ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε ξανά: την αγωνιστική απειθαρχία.
Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι απέναντι στην Καϊράτ, η ΟΜΟΝΟΙΑ αναγκάστηκε να αγωνιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα με αριθμητικό μειονέκτημα. Στη Λευκωσία αποβλήθηκε ο Νεγκό, ενώ στο Αλμάτι η κόκκινη κάρτα στον Κακουλλή από το 26ο λεπτό άλλαξε ολοκληρωτικά την εικόνα του επαναληπτικού.
Από εκείνο το σημείο και έπειτα, το αρχικό πλάνο του Χένινγκ Μπεργκ πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Η ομάδα υποχρεώθηκε να χαμηλώσει τις γραμμές της, να περιορίσει την επιθετική της παρουσία και να αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς της στην άμυνα. Το προβάδισμα του πρώτου αγώνα χάθηκε και η αναμέτρηση οδηγήθηκε στην παράταση.
Η κατάσταση έγινε ακόμη δυσκολότερη στο 111ο λεπτό, όταν ο Κουλιμπαλί αντίκρισε δεύτερη κίτρινη κάρτα και άφησε την ΟΜΟΝΟΙΑ με εννέα ποδοσφαιριστές. Οι «πράσινοι» έδειξαν τεράστια ψυχικά αποθέματα και κατάφεραν να αντέξουν μέχρι τα πέναλτι, όμως είχαν ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα σε ενέργεια, καθαρό μυαλό και επιλογές.
Μπορεί να υπάρξει συζήτηση για τις διαιτητικές αποφάσεις και ειδικά για την αποβολή του Κουλιμπαλί. Ωστόσο, πέρα από την ορθότητα κάθε απόφασης, δύο αποβολές σε δύο τόσο σημαντικά ευρωπαϊκά παιχνίδια αποτελούν ένα ξεκάθαρο μήνυμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Σε αυτό το επίπεδο, τα περιθώρια λάθους είναι ελάχιστα. Μια απρόσεκτη ενέργεια, ένα αχρείαστο μαρκάρισμα ή μια δεύτερη κίτρινη κάρτα μπορούν να ακυρώσουν τη δουλειά ολόκληρης της ομάδας και να αλλάξουν την πορεία μιας ευρωπαϊκής σεζόν.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε την ποιότητα για να διεκδικήσει την πρόκριση με διαφορετικούς όρους. Το απέδειξε στο διάστημα που οι δύο ομάδες αγωνίζονταν με ίσο αριθμό παικτών, αλλά και με τον τρόπο που αντιστάθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες. Δεν κατάφερε, όμως, να παρουσιάσει το πραγματικό της πρόσωπο για μεγάλο διάστημα, επειδή κλήθηκε ξανά να επιβιώσει και όχι να επιβάλει το παιχνίδι της.
Η αυταπάρνηση, ο χαρακτήρας και η συγκλονιστική προσπάθεια αξίζουν αναγνώριση. Η απειθαρχία, όμως, χρειάζεται άμεση διόρθωση. Δεν γίνεται κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά να μετατρέπεται σε αποστολή επιβίωσης λόγω αριθμητικού μειονεκτήματος.
Η πρόκριση χάθηκε στα πέναλτι. Οι συνθήκες, όμως, κάτω από τις οποίες έφτασε εκεί η ΟΜΟΝΟΙΑ είχαν διαμορφωθεί πολύ νωρίτερα.