Η αποχώρηση του Νικόλα Παναγιώτου και, σχεδόν αμέσως μετά, το τέλος της οκταετούς παρουσίας του Ιωάννη Κούσουλου στην ΟΜΟΝΟΙΑ δεν συνιστούν απλώς δύο ακόμη μεταβολές στο ρόστερ, αλλά σηματοδοτούν μια βαθύτερη αλλαγή στη φυσιογνωμία των αποδυτηρίων, γιατί μαζί τους φεύγουν δύο ποδοσφαιριστές που γνώριζαν σε βάθος την καθημερινότητα της ομάδας, είχαν βιώσει επιτυχίες και δύσκολες περιόδους, είχαν αναλάβει ευθύνες σε διαφορετικές φάσεις και αποτελούσαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, σημεία αναφοράς μέσα σε ένα σύνολο που τα τελευταία χρόνια έμαθε να λειτουργεί με συγκεκριμένες ισορροπίες, ρόλους και εσωτερική ιεραρχία.
Η περίπτωση του Κούσουλου είναι ασφαλώς η πιο χαρακτηριστική, καθώς ο αρχηγός δεν εκπροσωπούσε μόνο μια αγωνιστική επιλογή στη μεσαία γραμμή, αλλά μια ολόκληρη εποχή, με τίτλους, ευρωπαϊκές παρουσίες, πίεση, προσδοκίες και στιγμές κατά τις οποίες η προσωπικότητα μέσα στα αποδυτήρια αποκτά μεγαλύτερη σημασία ακόμη και από την αγωνιστική παρουσία, ενώ ο Παναγιώτου, παρότι νεότερος και με διαφορετική διαδρομή, είχε επίσης εξελιχθεί σε ποδοσφαιριστή που γνώριζε απόλυτα τις απαιτήσεις του συλλόγου, είχε σημαντικό αριθμό συμμετοχών και μπορούσε να λειτουργήσει ως σταθερό σημείο σε περιόδους αλλαγών.
Όταν δύο τέτοιοι παίκτες αποχωρούν μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, το κενό που δημιουργείται δεν μετριέται μόνο σε συμμετοχές, λεπτά ή διαθέσιμες θέσεις στο rotation, αλλά και σε καθημερινή επιρροή, εμπειρία, επικοινωνία και στην ικανότητα κάποιων ποδοσφαιριστών να μεταφέρουν στους νεότερους και στους καινούργιους τι ακριβώς σημαίνει να βρίσκεσαι σε μια ομάδα όπως η ΟΜΟΝΟΙΑ.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει προχωρήσει σε σημαντικές προσθήκες, έχει φέρει ποδοσφαιριστές με εμπειρίες από ισχυρότερα πρωταθλήματα, έχει αυξήσει τις επιλογές του Χένινγκ Μπεργκ και έχει δημιουργήσει ένα ρόστερ με ποιότητα και διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά, όμως παράλληλα πρέπει να ξαναχτίσει, σχεδόν από την αρχή, ένα μέρος της εσωτερικής της ιεραρχίας.
Σε κάθε ομάδα υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν χρειάζεται να φορούν απαραίτητα το περιβραχιόνιο για να έχουν ηγετικό ρόλο, όμως όταν ένας επί σειρά ετών αρχηγός αποχωρεί, η ευθύνη διαχέεται αυτομάτως σε περισσότερους, με τους πιο έμπειρους παίκτες του ρόστερ να καλούνται να αναλάβουν μεγαλύτερο βάρος όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και στο κομμάτι της καθημερινότητας, της ψυχραιμίας, της διαχείρισης δύσκολων αποτελεσμάτων και της διατήρησης της σωστής νοοτροπίας.
Αυτό αφορά ποδοσφαιριστές που βρίσκονται ήδη αρκετό καιρό στην ομάδα, έχουν ζήσει την πίεση των μεγάλων αγώνων και γνωρίζουν το περιβάλλον, αλλά και νέες προσωπικότητες που σταδιακά θα πρέπει να μπουν πιο ενεργά στη λειτουργία των αποδυτηρίων, χωρίς βέβαια να θεωρείται δεδομένο ότι η ηγεσία δημιουργείται αυτόματα μαζί με μια μεταγραφή. Η ηγεσία κερδίζεται μέσα από συνέπεια, στάση, συμπεριφορά και παρουσία στις δύσκολες στιγμές.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν χρειάζεται απλώς να αντικαταστήσει τον Παναγιώτου στο κέντρο της άμυνας ή τον Κούσουλο στη μεσαία γραμμή. Χρειάζεται να διασφαλίσει ότι μέσα στις αλλαγές δεν θα χαθεί η αγωνιστική προσωπικότητα, η αίσθηση ευθύνης και η συνοχή που απαιτεί μια σεζόν με συνεχόμενα παιχνίδια, ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και διαρκή πίεση για αποτέλεσμα.
Η στιγμή, μάλιστα, είναι ιδιαίτερα απαιτητική, αφού η ομάδα βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία ενσωμάτωσης νέων προσώπων, ενώ ταυτόχρονα καλείται να διαχειριστεί ένα δύσκολο αγωνιστικό πρόγραμμα, γεγονός που περιορίζει τον χρόνο που συνήθως χρειάζεται ένα σύνολο για να δημιουργήσει νέες ισορροπίες και να αποκτήσει τις απαραίτητες συνεργασίες εντός και εκτός γηπέδου.
Ακριβώς γι’ αυτό, η διατήρηση ενός ισχυρού εσωτερικού πυρήνα μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με οποιαδήποτε μεταγραφική προσθήκη. Οι τίτλοι και οι μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές δεν έρχονται μόνο μέσα από το ταλέντο, αλλά και μέσα από ομάδες που γνωρίζουν πώς να παραμένουν ενωμένες όταν το αποτέλεσμα δεν έρχεται, πώς να διαχειρίζονται την πίεση όταν αυξάνεται και πώς να μεταφέρουν την απαίτηση από τους πιο έμπειρους στους νεότερους χωρίς να χάνεται η ισορροπία.
Η αποχώρηση Κούσουλου και Παναγιώτου, λοιπόν, κλείνει δύο σημαντικούς κύκλους, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει έναν νέο. Έναν κύκλο στον οποίο θα φανεί ποιοι ποδοσφαιριστές μπορούν να βγουν μπροστά, ποιοι θα αναλάβουν περισσότερες ευθύνες και ποιοι θα γίνουν τα νέα σημεία αναφοράς ενός ρόστερ που αλλάζει, αλλά εξακολουθεί να έχει τις ίδιες απαιτήσεις.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ μπορεί να αλλάζει πρόσωπα. Αυτό όμως που δεν πρέπει να αλλάξει είναι ο χαρακτήρας που απαιτεί η φανέλα.