Η χθεσινή ισοπαλία απέναντι στον Απόλλωνα άφησε αναμφίβολα μια αίσθηση χαμένης ευκαιρίας, κυρίως γιατί η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε για μεγάλα διαστήματα τον έλεγχο του αγώνα, δημιούργησε όμορφες συνεργασίες, έβγαλε αυτοματισμούς και έδειξε ότι μπορούσε να επιβάλει τον δικό της ρυθμό απέναντι σε έναν αντίπαλο με υψηλές φιλοδοξίες, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να βρει το γκολ που θα μετέτρεπε την υπεροχή της σε νίκη.
Πίσω όμως από το 0-0 υπάρχει ένα στοιχείο που αξίζει ίσως ακόμη μεγαλύτερης προσοχής. Η ΟΜΟΝΟΙΑ δείχνει ότι δύσκολα απειλείται.
Δεν πρόκειται μόνο για μια καλή αμυντική εμφάνιση ή για μια βραδιά στην οποία ο αντίπαλος δεν βρήκε εύκολα χώρους. Πρόκειται για μια συνολική λειτουργία που αρχίζει να αποκτά σταθερότητα, με τις γραμμές να διατηρούν σωστές αποστάσεις, τους μέσους να προστατεύουν αποτελεσματικά την άμυνα, τους ακραίους να επιστρέφουν όταν χρειάζεται και ολόκληρη την ομάδα να αντιδρά σωστά όταν χάνει την κατοχή.
Αυτό επιτρέπει στους πράσινους να ανεβάζουν αρκετούς ποδοσφαιριστές στο αντίπαλο μισό χωρίς να χάνουν εντελώς την ισορροπία τους.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ απέναντι στον Απόλλωνα κατάφερε σε μεγάλο βαθμό το εξής. Έλεγξε έναν από τους βασικούς ανταγωνιστές της, τον περιόρισε επιθετικά και, ακόμη και στις περιόδους όπου πίεζε ψηλά και είχε αρκετούς ποδοσφαιριστές μπροστά από την μπάλα, δεν έδειχνε εκτεθειμένη με κάθε απώλεια κατοχής.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο αισιόδοξα σημάδια της μέχρι τώρα πορείας. Η ομάδα του Χένινγκ Μπεργκ αρχίζει να αποκτά μια αγωνιστική βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτίσει. Υπάρχει οργάνωση. Υπάρχει ισορροπία. Υπάρχουν αυτοματισμοί. Υπάρχει βάθος. Υπάρχει ποιότητα.
Αυτό που ακόμη χρειάζεται να έρθει με μεγαλύτερη συνέπεια είναι η αποτελεσματικότητα στο τελευταίο τρίτο. Και εκεί βρίσκεται ίσως ολόκληρο το «κλειδί» της φετινής ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Γιατί αν αυτή η αμυντική σταθερότητα και η δυνατότητα ελέγχου των αγώνων συνδυαστούν με μεγαλύτερη καθαρότητα στην τελική πάσα, καλύτερα τελειώματα και περισσότερη αποφασιστικότητα μέσα στην αντίπαλη περιοχή, τότε μιλάμε για μια ομάδα που μπορεί να γίνει εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
Μια ομάδα που δεν σου δίνει πολλά. Που κρατά την μπάλα. Που σε αναγκάζει να αμυνθείς. Που έχει πλέον ποιοτικές λύσεις ακόμη και από τον πάγκο. Και που, αν αρχίσει να μετατρέπει πιο συχνά τις καλές της στιγμές σε γκολ, μπορεί να αποκτήσει ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό για ομάδα πρωταθλητισμού: να μην χρειάζεται να παίζει τέλεια για να κερδίζει.
Αυτό είναι που ξεχωρίζει συνήθως τις πολύ καλές ομάδες από τις ομάδες που τελικά φτάνουν μέχρι το τέλος. Δεν είναι μόνο το πόσο όμορφα παίζουν όταν όλα λειτουργούν. Είναι το πόσο λίγα επιτρέπουν στον αντίπαλο και πόσο αποτελεσματικά τιμωρούν τις δικές του αδυναμίες.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ φαίνεται να έχει ήδη χτίσει σε μεγάλο βαθμό το πρώτο σκέλος αυτής της εξίσωσης. Αν βρει και το δεύτερο, τότε πράγματι μπορεί να εξελιχθεί σε μια ομάδα που θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να νικηθεί. Και σε ένα πρωτάθλημα που κρίνεται στη διάρκεια, στη συνέπεια και στη διαχείριση των λεπτομερειών, αυτό ίσως είναι το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα απ’ όλα.